این چهره بی نقاب، یعنی من.

 
 
نویسنده : - ساعت ٢:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱/۳٠
 

احساس و فهم ما از دنیا و اتفاقاتش اغلب دارای تاخیر فاز است. اکنون سرخوشی و سرشاد و دنیا به کام، ولی نمی دانی که دنیا هم اکنون دارد ساز و کار ناخوشی فردا را برایت مهیا می کند. مانند بیماری هایی که دوره مخفی دارند و اتفاقات آرام و بطئی که در حال شکل دادن وقایع هستند. از آن طرف هم می شود دید. یعنی الان در حزیزی و اندوه اما نمی دانی که دنیا دارد و سور و سات(ط) سرخوشی فردایت را مهیا می کند. مثلا کنکور که دادم می دانستم که الان معلوم است که نتیجه چیست، قبولی یا رد! اما باید صبر کنی تا چند ماه دیگر تا بفهمی.

حالا نمی دانم که دنیا (و البته خودم و اعمالم) در حال آماده کردن چه فردایی برایم هسنتد؟

اما کمی که از بالاتر به قضایا نگاه می کنم، می بینم این اوج و حزیز ها کوچک و دنیوی و گذرا هستند. ما با رفتار هایمان داریم فردایی بزرگ و بسیار بزرگتر را رقم می زنیم. کاش هر لحظه یادم می ماند که شکست و پیروزی امروز و فردایم، لایق شادی و اندوه فراوان نیستند. آنچه فراموش می کنم آخرتم است که جای بسی اندوه دارد.


 
comment نظرات ()