هوای حوصله

هوای حوصله ابری می شود گاه گاه چنان سیاه که فهمیدن شب و روزش دشوار است. نگاهم خیره به جایی یا حواسم پرت و دربه در است. نه خطی می نویسم و نه کلامی. نه کاری نه گلدانی. نه دویدنی حتی و پریدنی. هوای حوصله که ابری بشود، بی تابی دوایی ندارد دیگر. 

/ 0 نظر / 6 بازدید