دردهای همه رقمی

آدم ها همه دردهایی دارند، درد هایی که می آیند و می روند، درد هایی که می مانند و مزمن می شوند. آدم زاده شده است که دردمند باشد انگار، دردمندِ بودنش است که باید آن را فهم کند و حل کند و شاد شود. از درد که بیزار می شوی، آنگاه دلت می خواهد که رها شوی، تنها شوی، باهم شوی، دو تا شوی، سه تا شوی. بستگی به دردت دارد. دردها روی آدم ها به گونه های مختلف اثر می گذارند. دردهایی هم هست که می خواهی با آن بازی کنی. ناخنی هست که می خواهی کنارش را قلقلک دهی. غمی داری که می خواهی تکرارش کنی. زخمی خشک شده داری که می خواهی روی آن را بکَّنی. اسمش را می گذارم دردهای سرگرم کننده. دردهای بیچاره داریم، دردهای با چاره هم داریم. چاره اش هم فرق دارد. یک وقتی درد داری، چاره اش تنها شدن می شود، یک وقتی درد داری، چاره اش دوتا شدن می شود، یک وقتی سری درد می کند، چاره اش یا دستمال است یا به قول شما قرص مسکن. شاید هم یک لیوان چای؛ نه داغ، نه سرد. یک وقتی مردم دردی دارند که چاره اش سه تا شدن می شود. یک وقتی دردی هست که دلشان می خواهد فریادش بزنند. یک وقتی دردی هست که دلشان می خواهد در تنهایی با آن دسته و پنجه نرم کنند و یک وقتی دردی هست که دنبال دوست هستی برای گفتنش و دردی هم هست که باید غریبه پیدا کنی برای گفتنش، برای دوست زیاد است. غریبه شنونده است، بیرون دایره است که دوست شاید برنجد، نگران شود و پرس و جو کند. درد نه که بد باشد. که اگر نباشد، شادی می آید. آن هم همین است، شادی های تنهایی، شادی های جمعی، شادی های محدود. دوستی داشتم خیلی آدم خوشی بود. در جمع های دوستی چهار و پنج نفره که بودیم، لودۀ عالم می شد و همه را به خنده وا می داشت؛ شادی می کرد، فراموش می کرد. دو نفری که می شدیم در غصه های دلش باز می شد و می ریخت بیرون. از آن آدم شوخ و شنگ خبری نبود. دلش می خواست که بغچۀ غصه هایش را باز کند و یکی یکی بیرون بیاورد و حرفش را بزند. دردِ مفاصل داریم، دردِ سر داریم، دردِ شکم داریم، دردِ دل و جان هم داریم. دردِ رفیق داریم. دردِ همسایه، دردِ مملکت، دردِ خانواده، دردِ آدمیت، دردِ شعورِ جمعی، درد جهانی، دردِ بنی آدم، دردِ اکوسیستم، دردِ محیط زیست، دردِ زمین، دردِ زمان.
/ 1 نظر / 7 بازدید
الهه

چقدر درد ! بعضی درد ها واقعا چاره های سختی دارند ولی امان از درد های بییچاره! تو همه این درد ها اندر خم یک کوچه ام.... میشه لطفا یه کوچولو بین جمله ها فاصله بیندازید تا ما نابینایان راحت تر بخونیم. اگر شد کمی درشت تر که چه بهتر...