تفکر و خیال

در کند و کاوم که تفکر و خیال چگونه شناخته می شوند و از هم وام می گیرند و چگونه یکی بر دیگری استوار می شود. خیال پر پرواز دارد و سبک بال است. در آسمان سر می خورد. جا و مکان ندارد و زمان پایش را نمی بندد. به همین خاطر یا در توهم ایده آل های آینده می چرخد یا در نوستالژیای گذشته.

تفکر ولی آرام گام برمی دارد و آهسته. گاهی می خزد و گاهی چند گام به عقب برمی دارد. تفکر عجله ندارد، نوستالژی هم ندارد. حساب و کتاب سرش می شود. واقع گراست.

این دو ولی دو پدیده جدا از هم نیستند. این دو با تمام تفاوتی که دارند دوستانی صمیمی هستند. آنجا که تفکر توان پایش آینده را ندارد، خیال را گسیل می کند و آنجا که خسته می شود خیال را به گذشته می فرستد. این دو تعادلشان را از من از تو، از روح می گیرند. 

/ 0 نظر / 8 بازدید